Ehersisyo: Dahil Hindi Na Uso ang Malungkot
hoykingcoy
Una sa lahat, kailangan kong humingi ng paumanhin sa kung anuman ang isusulat ko at babasahin mo. Higit tatlong taon na mula noong magsulat ako ng ganito, at sa totoo lang, hindi ko alam kung ano ang kalalabasan nito. Maalikabok ang lugar na ito, kaya't sana'y hayaan niyong walisin ko ang kwartong ito gamit ang mga salita ko.

Subok, subok. Ang daming alikabok.

2005 ko sinimulang magsulat ng blog. Hindi ko man maalala kung bakit, malinaw sa akin na gumagaan ang pakiramdam ko tuwing nagsusulat ako.  Madalas, nagsusulat ako para makatulog. Minsan naman, ginagawa ko ito habang naghihintay.

Ngayong gabi, magsusulat ako dahil sa parehong rason.

Gising na gising ang diwa ko, ngayon kung kailan mahimbing ang tulog ng mga tao sa bahay na ito. Gawin ko mang katuwiran na nakatulog ako kaninang alas-8 ng gabi kaya't nandito ako ngayon, alam kong higit pa doon ang dahilan. Sa totoo lang, matagal na akong gising at hindi makatulog. Hindi dahil marami akong inaasikaso, kundi dahil marami akong hinihintay.

Atras tayo ng kaonti.

Bago ako magsulat ng entry na ito, binalikan ko lahat ng sinulat ko mula 2005 hanggang sa pinakahuling ginawa ko nung 2010. Kadiri. Ang daming maling pagsulat, ang daming kabaduyan, at ang daming kakesohan at kadramahan. Kalokohan. Kung nakita lang ng dating sarili ko ang kasalukuyan, matutuklasan niyang hindi makakalusot ang mga pinili niyang mga talinghaga sa mga paghamon ng mundo. Ang tao na tinawag kong bituin noon, tao lang pala talaga. Ang mundo na tinawag kong palaruan noon, nakamamatay pala. Patay kang bata ka.

Pero sa totoo lang, habang binabasa ko ang mga sinulat ko dati, natuklasan kong may mga salita akong paulit-ulit na ginagamit, na para bang wala nang nagbago sa akin. Paghihintay. Pag-asa. Pagbabago. Paghintay.

Lagi nalang pala akong naghihintay. Naghintay noon na balikan ako. Naghintay na dumating ang tamang pagkakataong gumawa ng pelikula. Naghintay na manalo ng award. Naghintay na makalimot. Naghintay sa pagbabago, at patuloy pang naghihintay.

At ngayon, narito pa rin ako, naghihintay na makatulog. Nag-aabang ng panibagong shoot. Nag-aabang na may magandang pagbabagong darating. Naghihintay na mawala ang lungkot. Nakakalungkot.

Cute siguro ang entry na ito kung isinulat ko to nung 2005, noong uso pa maging malungkot. Pero hindi yan ang kaso, at ang sikat na ngayon ay Gwiyomi. Pero anong magagawa ko? Noong isang linggo, naaksidente ang pamilya ko; nawalan ng malay ang tatay ko habang nagmamaneho at bumangga kami sa gate ng isang bahay. Malipas ang dalawang araw, sumakabilang-buhay ang lolo ko (na mahal na mahal ko). Ngayong taon na ito, napilitan akong ibenta ang kotse ko, hindi ako pinapasok sa isang club dahil pilay daw ako, at halos wala akong proyekto. Sa bawat panahong may kilala akong kinakasal, o lumilipad sa abroad, hindi ko mapigilang isipin, nasaan na nga ba ako ngayon?

Saan pa nga ba? Dito sa harap ng laptop, naghihintay makatulog.

Naghihintay.

Ilang araw nalang at magiging 29 na ako. Kung hanapbuhay man ang paghihintay, milyunaro na ako by the age of 30. Wow English.

Gumagawa ako ng mga "Ehersisyo" sa tuwing pakiramdam kong wala na akong maibabahaging mga salita, kapag iniisip kong wala na akong mailuwang kwento, o kapag kailangan kong magsuka ng katotohanan. Ito ang totoo; sawa na ako sa paghihintay, at kailangan ko nang gumalaw. Hindi dahil masakit na ang puwet ko, kundi dahil namamaga na ang utak ko sa kaiisip, at masyado nang matamlay ang puso ko sa pag-abang.

Hayaan mong simulan ko ang pagbabago, sa pag-pagpag ng alikabok gamit ang mga salita ko. Malay natin, kapag malinis na ulit ang kwarto, mas maginhawa na ang paghintay sa panibagong umaga.

Muli, paumanhin. Malungkot ang mundo ko, at hindi na ako uso. Hayaan mo, sa wakas ay inaantok na rin ako. 

Humanda sila.
hoykingcoy
Sandata ko ang mga yakap mo, sa paghamon sa mundo.

The Henerosos vs The Last Night of The World
hoykingcoy
It is the last night of the world, and we are sitting right beside each other by our small balcony, as we watch the stars crash into neighboring planets. The house right beside us is burning, and we can see Mang Ruben and the Heneroso family running down the street, carrying TVs and extra clothes and what-have-you. I tell you that I don't see the point in saving all their things when they know that as soon as the sun rises, we'll all be gone. "The sun's not going to shine anymore, silly," you reply. I apologize for forgetting, and say that I've gotten so used to waiting for dawn, I never thought I wouldn't see the sun rise again. And all of a sudden, I start turning into a record player of apologies, while you listen silently.

I apologize for the time when I misread your text message and thought you wanted to join an orgy, until I figured I was only imagining that "y" at the end of the word. I apologize for not listening to Coldplay, even if you insisted that they were going to be the U2 of the new generation. I apologize for always forgetting to switch off the lights at night (the truth is, I'm really just afraid of the dark). I apologize for not greeting you on your 27th birthday, because I was too busy fixing the Hub that I totally forgot. You are now 53, and I just turned 54 last month. I try to remember all my mistakes, and run it by you, as we both feel the temperature rising exponentially. I apologize for a lot of things, but more importantly, I apologize because I forget a lot of things. I turn to you, and as I look at your face I am not sure if the drops of liquid on your cheek are tears or just sweat, now that the house right in front of us is burning as well. 

"Well isn't it a bit too late for that?", you say, as we turn to watch a small meteor crash right into corner of the street, hitting the Heneroso family on-the-spot. I hold your hand, and look back at the sky, now golden with occasional flashes of lightning and imploding stars. 

"Not until we reach dawn, honey," I say reluctantly. 

You place your lips close to my ear and start whispering, but the explosions are just too loud for me to hear what you were saying. At this point, I know the sun will rise one last time.

Ehersisyo: Pagbubusog sa Salita.
hoykingcoy
 Dear Mommy (lola),

Sa totoo lang, miss na miss na kita. Kahit hindi ko ito pinapakita kahit kanino, alam na alam ko sa sarili ko na hinding-hindi ka nawawala sa isip ko. Siyempre, namimiss ko ang laging pagtanong mo sa akin ng "kumain ka na?", kahit may mga panahon na nakita mo namang nag-almusal na ako. Pero sa totoo lang, mas namimiss ko ang mga pagkakataon na sana'y hindi lang "kumain ka na?" mo at "oo" ko ang batuhan ng mga salita natin. Nakakamiss, dahil sana meron pa akong sinabi na higit pa sa pagtango ko sa'yo. Pero anong magagawa ko, ang taray taray mo rin kasi, at minsan naiinis ako.

Naiinis ako dahil ang kulit ng pagtanong mo kung kumain na ako. Minsan, hindi ko na talaga matiis. Kita na ngang kumain na ako, tinatanong mo pa rin ako. At kapag hindi naman kita sinasagot sa inis, magtataray ka, tulad nang pagtaray mo nung maliit pa ako, at kumuha ako ng chocolate sa ref ng kuwarto niyo nang walang paalam. Ang kulit-kulit, at ang taray pa. Paano na?

Pero ngayon na matanda na ako, at wala ka na, naisip ko lang - Sa mga pagkakataong iyon, ako ata ang nagtaray. Kaya siguro'y yun lang ang lagi mong tanong sa akin, kung kumain na ako. Ang sungit sungit ko sa'yo, kaya hindi rin tayo lumalagpas sa usapang pagkain. At lalong kumukurot sa akin ang katotohanang ito sa tuwing naaalala kong sinabi sa akin ng alalay mo noon na isa sa huling mga sinabi mo bago ka tuluyan nang lumisan ay "Huwag niyong gugutumin si King."

Nagugutom ako ngayon, Mommy. Nagugutom ako para sa pagkakataon na makausap ka nang higit pa sa " kumain ka na?" mo, at "oo" ko. Nagsisisi ako sa katarayan ko, at dahil dun, alam na alam kong miss na miss na kita. Pero hayaan mo Mommy, sa sandaling nakahaing na ang pagkain, sisiguruhin kong magpapakabusog ako, para sa'yo.

Mahal na mahal kita. 

To those who weren't able to see it on the big screen, my apologies.
hoykingcoy
</div>


Of lenses and mumblecore
hoykingcoy



She brings me to the stars
hoykingcoy
and on the way there I see the moon smiling back at me.

04/19/09


It's been a while since I did something like this, so hello!
hoykingcoy
angulo salita video launch

camondown!

For the first time
hoykingcoy
I will be telling everyone that this story is not for everyone to know, but for me to keep.

:)

On Arriving
hoykingcoy
Believe it or not, I am finally going home.

And this isn't even a cryptic post.

?

Log in